قراردادهای پیش رو و آتی چیست؟

قرارداد پیش رو

قراردادهای پیش رو و آتی چیست؟

اساسا، قراردادهای پیش رو و آینده، موافقت نامه هایی هستند که برای تجار، سرمایه گذاران و تولید کنندگان کالاهای اقتصادی این امکان را فراهم می کند تا در باره قیمت آینده یک دارایی، پیش بینی انجام دهند. این قراردادها به عنوان یک تعهد دو طرفه کار می کنند که امکان  تجارت یک وسیله را در تاریخ آینده(تاریخ انقضا)و  توافق شده بر روی یک قیمت در زمان امضای قرارداد، ایجاد می کنند.

وسیله مالی ذکر شده قرارداد آینده یا پیش رو  می تواند هر دارایی مانند یک حق صاحب سهام، یک کالای اقتصادی، یک پول رایج، یک پرداخت سود یا حتی اوراق قرضه باشد.

با این وجود، بر خلاف قراردادهای پیش رو، قراردادهای آینده از نظر قراردادی استاندارد شده هستند(به عنوان یک موافقت نامه قانونی) و در مکان ها مشخص معامله می شوند(مبادلات قراردادهای آتی). بنابراین، قراردادهای آینده به مجموعه ای از قوانین مربوط می شوند که ممکن است برای مثال شامل اندازه قراردادها و نرخ های سود روزانه باشند. در بسیاری از شرایط، اجرای قراردادهای آینده توسط یک شرکت تسویه وجوه تضمین می شود و این باعث می شود تا تجارت برای طرف های قرارد با یک خطر کاهش یافته انجام یابد.

با وجود اینکه اشکال اولیه بازارهای آینده در طی قرن 17 در اروپا به وجود آمد، صرافی دوجیما رایس(ژاپن) به عنوان اولین بورس مبادلات آتی شناخته می شود. در اوایل قرن 18، بسیاری از پرداخت ها با برنج انجام می شد. بنابر این قراردادهای پیش رو به عنوان مانعی در مقابل خطر های مرتبط با قیمت های ناپایدار برنج، استفاده می شدند.

با پیدایش سیستم های تجارت الکترونیکی، محبوبیت قراردادهای پیش رو ، همراه با طیف وسیعی از موارد مورد استفاده، در کل صنعت مالی گسترش یافت.

عملکرد قراردادهای آتی

در زمینه صنعت مالی، معمولا قراردادهای پیش رو عملکردهای زیر را دارند:

  • مانع شدن از خطر و مدیریت آن: قراردادهای پیش رو می توانند خطرهای خاص را کاهش دهند. برای مثال، یک کشاورز ممکن است قراردهای آتی محصولاتش را برای حصول اطمینان از یک قیمت قطعی در آینده، علی رغم اتفاقات غیر دلخواه و نوسانات بازار، به فروش برساند. یا ممکن است یک سرمایه گذار ژاپنی که اوراق قرضه خزانه داری ایالات متحده را در اختیار دارد، برای یک مقدار مساوی با پرداخت کوپن سه ماهه(نرخ های سود)، قراردادهای آینده JPYUSD را، به عنوان راهی برای مسدود کردن ارزش کوپن به JPY  به یک نرخ از قبل تعریف شده، خریداری کند.
  • قدرت نقوذ: قراردادهای آتی به سرمایه گذاران این امکان را می دهد تا موقعیت های با قدرتی ایجاد کنند. از آنجایی که قراردادها برپایه یک تاریخ انقضا بنا نهاده شده اند، سرمایه گذاران قادر خواهند بود تا موقعیت خود را قوی کنند. برای مثال، یک افزایش قدرت 1:3 برای تجار این امکان را فراهم می کند تا در موقعیتی سه برابر بیشتر از بالانس حساب تجاریشان وارد شوند.
  • در معرض قرار دادن کوتاه: قراردادهای آتی به سرمایه گذاران این اجازه را می دهد تا به طور کوتاه در معرض یک دارایی قرار گیرند. هنگامی که یک سرمایه گذار تصمیم می گیرد تا قراردادهای آتی را بدون داشتن دارایی لازم بفروشد، از آن به عموما عنوان یک “موقعیت برهنه” یاد می شود.
  • گوناگونی دارایی: سرمایه گذاران قادر هستند تا به دارایی هایی که برای تجارت دشوار می باشد در آن واحد دسترسی داشته باشند. کالاهای اقتصادی مانند نفت معمولا برای انتقال پرهزینه هستند و هزینه های انبارداری بالایی نیز دارند. اما از طریق استفاده از قراردادهای آتی، سرمایه گذاران و تجار قادر هستند تا پیش بینی هایی را درباره کلاس های گسترده تری از دارایی ها بدون آنکه به صورت فیزیکی با آنها تجارت کنند، انجام دهند.
  • کشف قیمت: بازارهای آینده یک فروشگاه تک ایستگاهه برای فروشندگان و خریداران(رابطه عرضه و تقاضا) برای چندین کلاس دارایی مانند کالای اقتصادی می باشند. برای مثال، قیمت نفت می تواند نسبت به تقاضای بی درنگ در بازارهای آتی باشد تا اینکه نسبت به یک فعل و انفعال محلی در یک پمپ بنزین تعیین شود.

مکانیزم های پرداخت

تاریخ انقضای یک قرارداد آتی، آخرین روز فعالیت های تجاری برای آن قرارداد خاص می باشد. بعد از آن، تجارت متوقف می شود و قراردادها پرداخت می شوند. دو مکانیزم اصلی برای پرداخت قراردادهای آتی وجود دارد:

پرداخت فیزیکی: دارایی مد نظر، بین دو طرف که بر روی یک قرارداد بر روی یک قیمت از قبل تعریف شده موافقت کرده اند، مبادله می شود. طرفی که فروشنده بوده است باید دارایی را به طرف خریدار انتفال دهد.

پرداخت نقدی: دارایی مد نظر به طور مستقیم مبادله نمی شود. در عوض، یک طرف یه طرف دیگر مقداری را پرداخت می کند که نمایش دهنده ارزش کنونی دارایی می باشد. یک مثال معمول از قراردادهای آتی با پرداخت نقدی، قراردادهای آتی نفت می باشد که در آن پول نقد بیشتر از بشکه های نفت مبادله می شوند و دلیل آن است که خرید و فروش هزاران بشکه نفت به صورت فیزیکی دشوار می باشد.

قراردادهای آینده با پرداخت نقدی راحت تر است و بنابر این از قراردادهای آینده با پرداخت فیزیکی، حتی برای اوراق قرضه مالی نقد یا ابزار درآمد ثابت که مالکیت می تواند به طور سریع انتقال پیدا کند، متداول تر می باشند(حداقل در مقایسه با دارایی های فیزیکی مانند بشکه های نفت).

در هر صورت، قراردادهای آتی با پرداخت نقدی ممکن است باعث تغییر در قیمت دارایی ذکر شده شود. این نوع از تغییر در بازار به نام “خرید و فروش در لحظه بسته شدن” شناخته می شود و اصطلاحی می باشد که  فعالیت های خرید و فروش غیر عادی را شرح می دهد که از قصد دفترچه های سفارشات هنگامی که قراردادهای آینده به تاریخ انقضایشان نزدیک می شوند، دستخوش تغییر می کنند.

استراتژی های خروج برای قراردادهای آتی

بعد از در اختیار گرفتن یک موقعیت راردادهای پیش رو ، سه عمل اصلی وجود دارد که تجار آینده می توانند انجام دهند:

جبران: به عمل بستن یک موقعیت قرارداد آتی، با ایجاد یک معامله مخالف با همان ارزش، اشاره می کند. بنابراین، اگر یک تاجر 50 قرارداد آتی را بفروشد، می تواند یک موقعیت طولانی با اندازه مساوی باز کند و موقعیت اولیه خودش را خنثی کند. استراتژی جبران به تجار این امکان را می دهد تا قبل از تاریخ پرداخت، متوجه سود و زیان خود شوند.

بازگشایی و تمدید: هنگامی اتفاق می افتد که یک تاجر تصمیم می گیرد یک موقعیت قرارداد آتی جدید را، بعد از آنکه اولی را جبران کرد و اساسا به منظور تمدید تاریخ انقضا، باز کند. برای مثال، اگر یک تاجر 30 قرارداد آینده را که در هفته اول ژانویه منقضی می شوند خریداری کند، اما مایل باشد تا موقعیتش را برای شش ماده دیگر تمدید کند، می تواند موقعیت اولی را جبران کند و یک قرارداد جدید با همان اندازه با تاریخ انقضای هفته اول ژوئیه، باز کند.

تسویه: اگر یک تاجر آتی، موقعیتش را جبران یا دوباره باز نکند، قرارداد در تاریخ انقضا تسویه می شود. در این نقطه، طرف های قرارداد به صورت قانونی موظف هستند تا داراییهایشان (یا نقد) را با توجه به موقعیتشان، مبادله کنند.

الگوهای قیمتی قراردادهای آینده: قیمت آینده افزایش یافته نسبت به قیمت اولیه و وارونگی از زمانی که قراردادهای آینده ایجاد می شوند تا زمان تسویه آنها، قیمت بازار قراردادها، به عنوان پاسخی به خرید و فروش، به طور ثابت تغییر می کنند.

رابطه بین تاریخ سر رسید و قیمت های متغیر قراردادهای آتی، الگوهای مختلف قیمتی تولید می کند که از آن به عنوان کونتانگو یا قیمت آتی افزایش یافته و وارونگی یاد می شود(1). همانگونه که در زیر نشان داده شده است، این الگوهای قیمتی به طور مستقیم با قیمت نقطه ای پیش بینی شده یک دارایی در تاریخ انقضا نسبت دارد.

قیمت افزایش یافته(1): یک وضعیت بازار که قیمت قرارداد آینده بالاتر از قیمت نقطه ای آینده پیش بینی شده است.

قیمت نقطه ای پیش بینی شده(2): قیمت دارایی پیش بینی شده در لحظه تسویه(تاریخ انقضا). توجه شود که قیمت نقطه ای پیش بینی شده همواره ثابت نمی باشد. یعنی اینکه ممکن است در پاسخ به عرضه و تقاضای بازار، تغییر کند.

وارونگی(3): یک وضعیت بازار که قیمت قراردادهای آینده کمتر از قیمت نقطه ای پیش بینی شده آینده است.

تاریخ انقضا(4): روز آخر فعالیت های تجاری برای یک قرارداد آتی به خصوص قبل از آنکه تسویه حساب اتفاق بیفتد.

در حالی که شرایط بازار کونتانگو تمایل به بهتر شدن برای فروشندگان دارد تا خریداران، بازارهای وارونگی معمولا برای خریداران سودمند تر است.

هنگامی که به تاریخ انقضا نزدیک می شویم، این انتظار می رود که قیمت قرارداد آتی به تدریج تا زمانی که همان ارزش قیمت نقطه ای را پیدا کند، به سمت آن حرکت کند. اگر قرارداد آتی و قیمت نقطه ای در تاریخ انقضا همانند هم نباشند، تجار قادر خواهند بود تا از فرصت های حکمیت استفاده کنند.

در یک داستان کونتانگو، قراردادهای آتی، معمولا به دلایل سهولت در کار، بالای قیمت نقطه ای پیش بینی شده مبادله می شوند. برای مثال:

یک تاجر آتی ممکن است تصمیم بگیرد تا هزینه بیمه برای کالاهای اقتصادی فیزیکی که در آینده قرار است تا منتقل شوند، پرداخت کند. بنابراین احتیاجی نخواهد بود تا نگرانی برای پرداخت هزینه هایی مانند انبار یا بیمه وجود داشته باشد(طلا یک مثال متداول می باشد). به علاوه، ممکن است شرکت ها، با خرید کالاهای اقتصادی که برای خدمات آنها ضروری است(مانند تولید کننده نان که قراردادهای آتی گندم را خریداری می کند)، از قراردادهای آینده جهت قفل کردن مخارج آینده آنها در یک ارزش قابل پیش بینی استفاده کنند.

از طرف دیگر، یک بازار وارونگی هنگامی اتفاق می افتد که قراردادهای آتی پایین قیمت نقطه ای پیش بینی شده داد و ستد شوند. پیش بینی کنندگان، به امید سودآوری در صورتی که قیمت ها طبق پیش بینی بالا بروند، قراردادهای آتی را خریداری می کنند. برای مثال، یک تاجر آتی ممکن است قراردادهای بشکه های نفت را به ازای روزی 30 دلار خریداری کند در حالی که قیمت نقطه ای پیش بینی شده برای سال بعد 45 دلار می باشد.

حرف آخر

به عنوان یک نمونه استاندارد شده از قرارداد پیش رو، قراردادهای آتی در بین ابزارهای صنعت مالی، یکی از بیشترین استفاده ها را دارند و کارکردهای مختلف آنها، این ابزار را مناسب برای محدوده وسیعی از شرایط قرار داده است. هنوز این مهم است که درک خوبی از مکانیزم های ذکر شده قراردادهای آتی و بازارهای خاص آنها قبل از سرمایه گذاری داشته باشیم.

در حالی که  “قفل کردن” قیمت یک دارایی در آینده در بعضی شرایط کارآمد می باشد، اما همواره امن نمی باشد به خصوص زمانی که قراردادها در حاشیه داد و ستد می شوند. بنابراین، استراتژی های مدیریت خطر، اغلب، برای کاهش خطرات اجتناب ناپذیر مرتبط با تجارت قراردادهای آتی، به کار برده می شوند. برخی از پیش بینی کنندگان از شاخص های تحلیل تکنیکی همراه با روش های تحلیل اساسی به عنوان راهی برای رسیدن به یک بینش در مورد عمل قیمت های بازارهای آتی، استفاده می کنند.

 

0
بدون دیدگاه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

مقالات مرتبط