سازمان مستقل غیرمتمرکز چیست؟

سازمان مستقل غیرمتمرکز

برای تعریف سازمان مستقل غیر مترمکز می‌توان این گونه بیان کرد که خودروی بدون راننده ای را تصور کنید که به دنبال مسافر است. پس از پیاده کردن یک مسافر، خودرو از مزیت خود برای رفتن به ایستگاه شارژ انرژی استفاده می‌کند. به جز برنامه نویسی اولیه، این خودرو نیازی به کمک بیرونی برای نحوه انجام کارش ندارد. این ایده که توسط مایک هارن ارائه شده توضیح می‌دهد چگونه بیت کوین به شکل گیری سازمان های مستقل غیرمتمرکز کمک می‌کند.

آنچه هارن به عنوان رویای سازمان مستقل غیرمتمرکز توصیف کرد کمی پس از انتشار بیت کوین در سال 2009 در جامعه ارزهای رمزنگاری شده پخش شد. ایده دائو این است که اگر بیت کوین توانسته واسطه های مالی را کنار بگذارد پس شرکت ها و سایر سازمان ها هم روزی می‌توانند بدون مدیریت سلسله مراتبی و بطور خودکار فعالیت کنند.

بطور خلاصه، هدف دائو  ایجاد قوانین اجماع مشخصی است که یک شرکت از آن تبعیت می‌کند. این کار می‌تواند شامل تصمیماتی مانند تایید پروژه برای سرمایه گذاری و چگونگی هزینه کردن سرمایه باشد. این سازمان متن باز، شفاف، غیر قابل تغییر، خودگردان و مستقل از بنیانگذاران است. سازمان های خودگردان غیرمتمرکز مردم را قادر می‌سازند تا سرمایه سازمان مستقل را با هر فردی در دنیا مبادله کنند. در ای ننوع از سازمان هر ایده ای می‌تواند توسط هر شخصی مطرح شده و توسط کل اعضای سازمان بررسی شده و به رای گذاشته شود.

بطور خلاصه این کار شبیه همان کاری است که شرکت های عادی انجام می‌دهند تنها با این تفاوت بزرگ که روال کار شرکت های عادی دیجیتالی نیست و ویژگی هایی مانند توکن و حق رای ناشی از مالکیت آن را ندارد.

سازمان مستقل غیرمتمرکز

DAO

شناخته شده ترین تلاش برای ایجاد چنین سازمان هایی دائو نام داشت. این پروژه که در سال 2016 راه اندازی شد طی چندماه شکست خورد اما نمونه خوبی برای افرادی است که از تکنولوژی حرف می‌زنند. توجه کنیم که بین دائو یعنی نوعی از سازمان که در بالا به توضیح آن پرداختیم و پروژه DAO که تلاشی برای ایجاد یکی از این نوع سازمان ها بود تفاوت وجود دارد.

توسعه دهندگان دائو معتقد بودند که می­توانند خطاهای انسانی یا دستکاری منابع مالی سرمایه گذاری را از طریق قرار دادن قدرت در دست یک سیستم خودکار و فرایند جمع سپاری از بین ببرند. دائو به وسیله اتر(واحد پول اتریوم) کار می­کرد و به گونه ای طراحی شده بود تا سرمایه گذاران بتوانند پول را از هرنقطه جهان به صورت ناشناس ارسال کنند. دائو سپس آنها را صاحب توکن می­کند تا به آنها حق رای دادن در پروژه­های احتمالی را بدهد.

دائو در آوریل 2016 به لطف فروش طولانی یک ماهه توکن­های خود و جمع آوری بودجه 150 میلیون دلاری، راه اندازی شد. در آن زمان این بزرگترین کمپین جذب سرمایه جهت ایجاد صندوق در تمام دوران بود.

تا ماه مه 2016، دائو درصد عظیمی از تمام توکن های اتر را که تا آن زمان ارائه شده بود در اختیار داشت(طبق گزارش اکونومیست به میزان 14 درصد (economist 2016)با این حال تقریبا در همان زمان، یک مقاله منتشر شد که به چند آسیب امنیتی جدی در دائو اشاره می­کرد و به سرمایه­گذاران در مورد پروژه­های سرمایه گذاری در آینده هشدار داد.

بعدها در ژوئن 2016، هکرها بر اساس این آسیب ها به دائو حمله کردند. هکرها به 3.6 میلیون اتر که معادل 50 میلیون دلار در آن زمان بود، دسترسی یافتند. این باعث ایجاد بحث و جدل­های فراوانی در میان سرمایه گذاران دائو با افرادی که پیشنهاد راه­های مختلف را برای ردیابی هکرها داشتند، شد و سایرین که خواستار منحل شدن دائمی دائو بودند.

هدف از این طرح دریافت توکن دائو توسط مشارکت کنندگان و رای گیری برای سرمایه گذاری در پروژه ها با اتکا به “خرد جمعی” بود.

پروژه دائو قصد داشت توسط چند روش  مدیریت سازمان های امروزی را بهبود بخشد:

1.هرکسی که به اینترنت دسترسی داشته باشد می‌تواند توکن های دائو را بخرد و نگه دارد.

2.سازندگان دائو می‌توانند قوانین رای گیری را تنظیم کنند.

بطور خلاصه، دائو به همین شکل عمل می‌کند. آنها مبتنی بر قراردادهای هوشمند یا قوانین از پیش برنامه ریزی شده که تعیین کننده ی روال کار سیستم است، می‌باشند.

قراردادهای هوشمند را می توانن برای انجام وظایف متنوعی مانند پرداخت وجوه بعد از یک تاریخ خاص یا زمانی که درصد مشخصی از رای دهندگان با سرمایه گذاری در پروژه موافقت کرده باشند، برنامه ریزی کرد.

بعضی از طرفداران این سیستم می‌گویند که دائو برای هر سازمانی که در آن تصمیم گیری انجام می‌شود کاربرد دارد و فقط مختص سازمان های مرتبط با پول نیست.

اساسا آن ها دائو را راهی برای تضمین دموکراسی از طریق فناوری رمزنگاری می‌دانند، جایی که سهام داران در آن می‌توانند برای نوشتن قوانین جدید، تغییر قوانین یا برکناری عضوی رای دهند.

امنیت

امروزه ایجاد تغییر در دائو یا قراردادهای هوشمندی که بر بستر اتریوم هستند دشوار است زیرا یک شخص یا نهاد نمی‌تواند آن را تغییر دهد اما این مساله یک عیب نیز دارد، اگر یک مساله امنیتی در شبکه دائو رخ دهد، توسعه دهندگان به راحتی نمی‌توانند کدهای آن را تغییر دهند. این مشکل دائو بود که هکرها پول ها را تخلیه می‌کردند و ناظران نمی‌توانستند کاری برای جلوگیری از این اتفاق انجام دهند.

برنامه نویسان اتریوم به دستکاری در تاریخچه معاملات برای بازگرداندن پول به صاحبانش روی اوردند، اتفاق بحث برانگیزی که منجر به شکاف در اعضا شد.

0
بدون دیدگاه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

مقالات مرتبط